La diferencia entre Bélgica y Bolivia

Dit blog bericht is iets later als normaal, mijn verontschuldigingen hiervoor. Zondag was nogal een drukke dag en door met mama en papa te skypen was ik vergeten dat ik jullie ook nog op de hoogte moest houden.
Aangezien mijn doen en laten hier in een vast ritme zit en ik nog steeds geen hobby heb ( ben er mee bezig) ga ik jullie niet vervelen met herhalingen van  herhalingen!

Wat ik wel ga doen in dit blog bericht is de verschillen tussen België en Bolivia opnoemen op vlak van mensen, eten, cultuur, geloof en al de rest waar ik kan opkomen.

1. Snickers smaken anders dan in België, minder noot achtig en minder caramel.:(
2. Bier is hier even duur als in België sterke drank goedkopen. Voor een fles Havana Rum Special betaalde we 200Bs dus zo een 20€.
3. Chocolade is hier AF-SCHUW-E-LIJK! Een blokje suiker zal ik het noemen.
4. Water van hetzelfde, heeft echt een mega rare smaak buiten het water va Vital is nog goed.
5. Manderijnen, banaan, appelsienen, watermeloen, druiven, papaya,... zijn hier veel veel veel veel veeeeel lekkerder als in België. Meer smaak, sappiger, verser en duidelijk onberwerkt. Groenten zijn ook lekker maar niet veel verschil omdat de groeten bij ons toch goed gekweekt worden.
6. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel fastfood gegeten als in deze anderhalve maand. En neen ik ben nog niets verdikt.
7. De eerste plaats waar ze onze frietjes met respect namaken maar natuurlijk net zo goed als in België maar toch voor een jaar kan ik er wel mee leven.
8. Mensen prefereren hier ongezond boven gezond, dus goedkoop boven duur. Wij eten liever bio en gezond dus duurder dan iets moeten uit te halen.
9. Families komen hier elke zondag samen en  is dat nu met de kinder, onkels, tantes, vrienden,... elke zondag is het familie dag!
10. Mensen zijn heel bescheiden over wat ze verdienen en hoe ze leven, in België weet iedereen alles van elkaar.
11. Politieke meningen worden hier dan goed geuit, de evo is dan ook bij de meerderheid van de bevolking niet gewilt. Mensen praten over hun politiek standpunt in België ligt dit nogal gevoelig.
12. Iedereen staat klaar om elkaar te helpen en is altijd even vriendelijk.
13. Er leven misschien 20 verschillende cultuuren in 1 stad veredevol of toch zo vredevol mogelijk samen.
14. Folklore is hier allesbehalve saai ( aloewel bokrijk is cool maar toch). Meer dan 70 folkloristische dansen volgens mijn zus. Met als coolste TINKU!
15. Zoveel verschillend eten, natuurlijk door al de verschillende cultuuren.
16. Trufi's, het meest handige openbaarvervoermiddel ever.
17. Mensen zijn hier heel open over hun geloof en gaan regelmatig naar de kerk, bij het paseren van de kerk maken ze zelfs een kruisteken.
18. Kinderen discuteren zelfs over het bestaan van Jezus en zijn daden.
19. Boliviaanse mis is eigenlijk best wel cool, met gezang en gepreek en veel jeugd.
20. In 1 provincie heb je gebergte, hoogvlakte en laagvlakte.

Tot zo ver de verschillen waar ik nu kan opkomen, wanneer me iets te binnen valt zal ik het erbij zetten.

Wat mij in deze maand nog iets is opgevallen en wat het er ook niet makkelijker opmaakt is dat ik het gevoel heb dat ik mezelf moet herontdekken. Ik de persoon die dacht dat ze alles wist van zichzelf en zich helemaal kende komt nu op een punt waar het lijkt helemaal niet te zijn. En dat maakt het er niet makkelijker op. Ik besef dat ik op sommige vlakken al anders denk maar andere dingen worden dan weer 100% bevestigd. het is zo een aan en af gedoe dat ik er heel onzeker van word. En Michelle Defooz die onzeker wordt, ik had het niet durven denken maar dat is de deel van de ervaring zeker.
Ik heb eigenlijk gewoon zin om een paar dagen iets heel uitputtend te doen zoals stappen naar scherpenheuvel maar dan hier in Bolivia. Om alles eens op een rijtje te zetten en mijn gedachten te legen.
Fysiek zit ik in Bolivia maar mentaal zit ik nog te veel in België. Ben blij dat ik op mijn blog mijn alles kan uiten voor een jaar en achteraf jullie berichtjes op facebook met goede moed en steun, doet deugd!

Adios Amigos y familia!
Te quiero muchu y te extraño!

<3

1 month down 10 months to go!

Ik vind het zelf ergens ongeloofwaardig maar er is al een maand hier voorbij. En ofwel duurt een maand niet lang ofwel vliegt de tijd hier. Welke van de twee opties het is maakt eigenlijk niet uit, want de tijd vliegt toch! Het feit dat de tijd vliegt is positief maar ook negatief. Positief omdat dit wil zeggen dat ik me goed amuseer. Negatief omdat er nu nog maar 10 maanden zijn om Spaans te leren, 10 maanden om te genieten van mijn AFS en Boliviaanse vriendjes, 10maanden om zoveel mogelijk te zien, 10 maanden om nog eens anticucho(brochette van koeienhart) te eten en nog maar 10maanden om zoveel mogelijk te genieten van alles en iederee rond mij.
En de mensen die liever hebben dat ik morgen terugkom dan over 10maanden zullen denken dat ik plots een ommekeer gemaakt heb ik mijn gevoelens. Neen, ik mis België en mijn liefste oudertjes en mijn beste vriendjes nog steeds. Maar het feit is jullie zijn er zelfs hier voor mij. En daardoor is het gemis dragelijker. Ik vind het zalig als ik op fb of op skype komt en daar een berichtje klaarstaat voor mij om te lezen. Of ik bekijk mijn Belgische gsm en daar staat een sms op. Uit deze kleine dingen haal ik de kracht om me over het gemis heen te zetten en verder te genieten van mijn leven hier.

Ik zal eens even stoefen met mijn goede punten voor Spaans. Op het eind van onze 2 weken Spaanse les kregen we een examen met alles wat we gehad hadden, wetende dat het 2/3 werkwoorden vervoegen waren in de Presente, perfecto, inperfecto, indefinido, gerundio, futuro. Ik had niet kunnen leren voor mijn examen omwille van het drukke dagschema. Dus ik was ervan overtuigd dat ik niet meer dan 55% ging halen, tot mijn grote verbazing haalde ik maar liefst 84%! Ben toch wel fier op mezelf hiervoor hoor amai nog niet. Nu zit ik in de intermedia(gevorderde) klas omdat ik toch graag extra lessen wou krijgen. Ondanks die 84% is het toch nog moeilijk op Spaans te spreken, ik heb totaal geen maar echt geen vocabulair en dat is toch de hoofdzaak om een taal te spreken! Maar het gaat wel elke week beter en beter. Gisteren heb ik bevoorbeeld een uur met mijn gastmama gepraat over vanalles en nog wat en ookal ging het soms moeilijk we hebben het gesprek toch een uur volgehouden! Het verstaan gaad idd beter dan het spreken opzich.

Het volgende gaat over mijn gastzus gaan. Omdat iedereen me vraagt om uit te leggen hoe het zit en waar de vork juist mis zit en  ik te lui ben om het 300x opnieuw te vertellen ga ik hier meer uitleg geven erover. De hoofdzaak is dat mijn karakter en mijn zus haar karakter totaal niet bij elkaar passen. Zij hecht totaal geen belang aan niets of niemand buiten aan haarzelf...haar eigen plezier gaat voor op de rest. Ik beweer hier niet dat dit een slechte karakter eigenschap is maar die past gewoon niet bij mijne. Ookal ben ik op sommige vlakken selfish ingesteld toch zal ik altijd een ander zijn geluk voorzetten op die van mij, ik zal altijd rekening houden met wat de ander wil doen en hoe die zich voelt en hierbij beschrijf ik ook mijn kleine zus. Mijn oudste zus is 17 maar heeft de houding van iemand van 14 en dat botst. Mijn gastmama vertelde me zelfs dat ze nu erger is als ervoor en dat ze dat heel moeilijk vind. Door haar karakter krijg je situaties zoals in het vorige blog bericht. En eerlijk gezegd ik ben daar niet mee opgezet, het feit van dat alleen laten en zij feesten, ok nog. Maar dat ik voor haar moet liegen tegen mijn gastouders en 2 telefoons krijg waarin ze me aant afsnauwen is als een kind van 12 vind ik toch er net overgaan. Terwijl ik daar 2uur en half buiten in de kou heb gestaan. Ik verlang gewoon meer respect, niet veel een beetje is genoeg. Maarja AFS zegt dat ze met haar gaan praten en dat het waarschijnlijk hoofdzakelijk komt omdat ze nog maar 2maanden terug is van Amerika. We zullen zien hoe het vordert, ik wil hier allesinds niet weg uit deze familie. Ik heb het hier goed en als ik verander zal ik niet weten waar ik terecht kom. Ik probeer me daar ook volledig overheen te zetten maar da is niet elke dag even makkelijk en zeker niet als iedereen je gelijk geeft zelfs mensen van hier, mensen van mijn school die haar gedrag zien en zeggen dat het niet goed zit.
Ze heeft ook goeie momenten en daar probeer ik zoveel mogelijk van te genieten, wanneer ze weer in zo een bui is negeer ik het gewoon en verplaats ik mij naar mijn kamer.

Ik heb mezelf op de moeilijke momenten al vaak de vraag gesteld wat ik zou doen moest ik een ticket naar België krijgen en hell no dat ik terugkeer. Tis hier echt fantastisch, het land, de cultuur, de mensen, het weer, de plaats! Ik kan het niet aan om in een omgeving te komen waar alles plat is, die bergen rondom mij ga ik toch missen dan ze! Maar echt La Paz is een prachtige stad! Alle seizoenen in 1 deel, alle reliefen in 1 deel, alle culturen in 1deel. La Paz is gewoon alles in 1. En het fijne is ik woon er midden in. Op een half uur zit ik in het stadscentrum en kan ik me laten gaan in de drukte. Op een kwartier heb ik een chil stadje waar ik op mijn gemak kan relaxen of shisha gaan roken. Alle toch een geweldig leven dat ik hier eigenlijk heb.

Ik wil toch nog even de mensen bedanken zoals mijn ouders en enkele vrienden(je weet zelf wel wie) voor er deze maand elke keer voor me te zijn. Voor de lieve woorden, berichten, smsen, telefoons, skypesessies. Voor de steun die jullie me geven en voor het feit dat jullie er nog altijd voor me zijn. Ik wil jullie bedanken voor dezelfde vrienden te blijven als die die we waren in België en zelfs hechter. Want echte vrienden blijven zelfs vrienden overzeees heb ik nu gemerkt en dat is geweldig. Bedankt daarvoor!
Mama en Papa toch bedankt voor mijn weensessies te trotseren want ik besef dat dat voor jullie heel moeilijk moet geweest zijn om mij zo te zien en er eigenlijk niets aan kunnen doen. Bedankt want dat heeft het voor mij een stuk makkelijker gemaakt om alles te aanvaarden.
Ik hoop dat ik op ieder van jullie de volgende 10maanden ook nog kan rekenen en weet dat als 1 van jullie een probleem heeft mij gewoon een berichtje moet stuuren en ik er voor je zal zijn. Want we zijn en blijven vrienden en familie zelfs overzee!

Voor degene die graag een postkaart uit Bolivia ontvangen voor 1 of andere verzameling aantevullen of gewoon dat willen hebben. Stuur je adres maar door en ik zal er voor zorgen!

Voor degene die mij brieven, postkaarten, noodrandsoenen, overlevingsdozen of gewoon een pakket vol liefde willen stuuren, dit is het adres:


Edif. Playon
Piso 2 dpto. 2A
Calle 13 esquina Aviles
Irpavi
Telefono: 2720446
La Paz Bolivia

Schrijf het zo volledig op aub en dan moet het normaal aankomen! Laat me iets weten als je een pakje of een brief stuurt. Ik raad je wel aan als je een pakje stuurt om dat met meerdere te doen, zo kan je de prijs delen. Het is iets van een 60€ voor 5kg.

Hasta lluego familia y amigos!

De eerste dagen!

Zo mijn eerste Blog bericht in Bolivia. Het is hier nu 7:43, je vraagt je zeker af waarom ik zo vroeg opsta. Awel ik sta hier elke dag zo vroeg op, om de een of andere reden kan ik hier echt niet langer dan 7uur slapen. Mijn gastzusjes wijn net naar school vertrokken, de eerste dag na hun 3weken vakantie. Ik ga ze sffs mee ophalen en dan gaan we met de directeur praten. Alles blijft heel vaag hier en aangezien mijn gastouders niet goed Engels spreken en ik geen Spaans zal dit voorlopig ook zo blijven. Ik zal even een kort verslag van dag tot dag schrijven.

Dinsdag
Om 16:00 moest ik op de luchthaven zijn voor mijn bagage in te checken. Mijn broer en beste vriend Roy vergezelde mij en mijn ouders. Het afscheid moest nogal snel verlopen van AFS en er zijn natuurlijk traantjes gevloeid. Onze vlucht richting Madrid zou om 19.00 vertrekken maar we hadden al meteen een vertraging van een uur. En om kwart na 1 hadden we onze aansluiting richting Lima. Geen enkel probleem normaal gezien. Maar voor ddat probleem werd gezorgt.. Enkelen onder ons waaronder mezelf moesten hun handbagage afgeven wegens te groot. Waardoor we in Madrid uit de vertrek terminal moesten gaan en ons dus mosten haasten om de conectievlucht te halen. Uiteindelijk zijn ze met heel de groep optijd in ons vliegtuig geraakt en vlogen we richting Lima.

Woensdag
Na de lange vlucht kwamen we in Lima aan. Omdat ze in La Paz op 3600m aankwamen besloot ik om een pilleke tegen de hoogte te nemen (Diamox). Brol echte brol, de anderen en ik werden er gewoon ziek van. Hoofdpijn, slaperigheid, misselijkheid, ....Maar het zou toch helpen tegen de hoogte dus had ik het er wel voor over. Aangekomen in El Alto, La Paz waz Elien het eerste die zich onwel voelde. Even later begon het bij mij ook. De koppijn is onbeschrijfelijk, het gevoel alsof mijn hersenen wegbrandde overmeesterde me. Aangekomen in ons hotel werd het niet beter en heb ik zelfs moeten overgeven. Andres heeft me dan een pilleke tegen de hoogte en het overgeven gegeven. En voila, het ging terug veel beter. De Diamox had ons al ziek gemaakt voor ze aankwamen en in de bijsluiter stond niets over hoogteziekte maar toch heeft het ziekenhuis dit voorgeschreven. Tijdens het avondeten kregen we Lama wat tot mijn grote verbazing toch redelijk goed smaakte.

Donderdag
Donderdag bestond de dag uit veiligheidsvoorschriften, uitleg, enzo.... Alles wat we in België ook al te horen kregen. Tijdens de middag zijn ze even het centrum ingegaan voor de sfeer al wat op te snuiven en La Paz is een leuke en levendige stad.

Vrijdag
Tussen 10 en 12 zouden de AFS'ers van La Paz worden opgehaald door hun gastouders. Pao mijn zus van 17 was er om half 11. Waarna we samen met de mama richting Irpavi reden. Eens aangekomen heb ik met mijn gastzussen Pao Andrea en Maria Renee gepraat over mijn reis en over Bolivia. In het Engels natuurlijk. In de namiddag zijn ze naar Megacenter gegaan een groot winkel centruñ waar ze hun vrienden ontmoeten en s'avonds zijn ze naar de parade voor de 202jaar van La Paz gegaan en daar heb ik koeienhart gegeten. Het was niet vies maar had de smaak van petrolium door het gebruik ervan.

Zaterdag
Zaterdag was een zeer rustige dag tot de namiddag. Tegen een uur of half 6 zijn we vertrokken naar het huis van een vriendin van mijn gastzussen. Daar hebben we een spel gespeeld, voetbal gekeken en heb ik boliviaans bier gedronken. Eigenlijk niet zo lekker, afwaswater zoals mijn papa zou zeggen. Daarna zijn ze terug naar huis gekeerd om ons om te kleden want we ging naar FORUM een dicotheek in La Paz. Voor we naar de dico gingen zijn ze eerst nog lang een vriedin gegaan om ons dar verder klaar te maken en tegen 12 zijn we naar FORUM vertrokken een zalige discotheek.

Zondag
Na 3uur slaap zijn ze moeten opstaan om arme mensen te gaan helpen. In februari is er een aardverschuiving geweest en heel veel mensen zijn hun huis kwijt geraakt. Een groep jongeren helpen deze mensen. Ze hebben met de kinderen gespeeld en ze kregen vanalle kados en snoep.
In de namiddag waren de familie en vrienden thuis om samen de zondag door te brengen. Het was wel fijn maar ik mis mijn familie toch hoor.

Met de tijd zal alles beter verlopen en zal ik me hier ook meer thuis beginnen voelen.

Besos!

De laatste 20 uur!

Zo zo, hier zijn ze dan. De laatste 20uur in België, de laatste 20 uur bij de mama en papa, de familie, de vrienden, in mijn vertrouwde omgeving,...
De laatste 20uur van mijn zorgeloze leventje. Hoe dichter het komt hoe liever ik wil vertrekken maar ook hoe liever ik hier wil blijven. Het is helemaal niet makkelijk om de mensen waar je van houdt, de mensen die altijd voor je klaar staan voor 11 maanden achter te laten. Ook al ben je nooit ver weg door de moderne communicatiemiddelen, toch voelt dit niet zo. Ik ben een gevoelsmens. Ik zie, voel, ruik en proef graag. Er gaan hier dingen gebeuren die ik met spijt in het hart moet missen. Ik denk dan aan de 80ste verjaardag van mijn Nonno (opa in het Italiaans). Maar er zijn nog zo dingen, kansen en noem maar op.

Desalniettemin ga ik een jaar beleven waar ik nieuwe kansen mag benutten. Ik zal een nieuwe familie krijgen, nieuwe broers, zussen, neefjes, nichtjes, onkels, tantes, omas, opas, vrienden, vriendinnen!
Dit jaar betekent zoveel voor mij, een jaar voor mij alleen. Een jaar waarvan ik ga genieten zoals ik nog nooit genoten heb. Ik doe mijn best om elke dag door een roze bril te zien, ook tijdens de moeilijke momenten. Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar dat ik deze kans krijg. Ik weet hoe moeilijk ze het ermee hebben maar voor mij is het ook moeilijk om hen hier te laten.

Bolivia gaat mijn leven veranderen en dat alleen maar op een positieve manier!

Ik wil iedereen bedanken voor de steun die ze me gaven, voor de liefde die ik kreeg, voor de GE-WEL-DIG-E cadeaus die jullie mij gaven.

Liefste mama en papa, broers, bomie, nonna, nonno schoonzussen, onkels, tantes, neefjes en nichtjes jullie hebben mij de steun gegeven die ik nodig had voor aan dit avontuur te kunnen beginnen. Het is een geweldig gevoel om te weten dat zoveel mensen achter me staan en me zullen steunen tijdens dit jaar.

Liefste vriendjes en vriendinnetjes ik zal jullie zeker niet vergeten ook al weet ik dat jullie hier schrik voor hebben. Michelle blijft Michelle, ik blijf de even goedlachse maar toch wisselvallige persoon die jullie kennen. Bedankt voor het begrip en soms ook onbegrip. Jullie plaats in mijn leven heeft een heel belangrijke rol. Ik wens jullie allemaal veel succes met wat jullie ook doen gaan. Voor degene die aan de hogeschool of unif beginnen! Make me proud.

Hop naar Bolivia !

Besos <3

El primer

Vanaf 12 juli 2011 verblijf ik 11 maanden in Bolivia, La Paz. Voor ik jullie meer uitleg geef over mijn familie wil ik eerst de reden voor dit avontuur toelichten.

Als eerste wil ik meer talen leren, ik studeer namelijk talen en wil mijn kennis uitbreiden. De keuze voor een Spaanstalig land was snel gemaakt. Spaans is een wereldtaal die je zowel privé als professioneel goed kan gebruiken. Daarnaast wilde ik ook een nieuwe cultuur ervaren en het liefst de Zuid-Amerikaanse cultuur. En tot slot voelde ik dat ik er even tussenuit moest, een jaar voor mezelf. En deze 3 redenen brachten mij tot het prachtige land Bolivia.

Om even eerlijk met jullie te zijn was Bolivia niet mijn favoriete land, ik wilde Peru. Peru kende ik van de verhalen van andere AFSers en over Bolivia wist ik eigenlijk niets. Maar toch ben ik nu super gelukkig dat Bolivia mijn gastland wordt, jullie zullen doorheen mijn jaar zien hoe prachtig dit land is. Dan mijn stad La Paz, de hoogstgelegen hoofdstad ter wereld (3600m). Ook dit was niet mijn favoriet, nu zullen jullie denken dat ik kieskeurig ben. Maar je baseert je op de dingen die je hoort en leest. En La Paz leek me niet zo tof tot dat ik Lara leerde kennen, zij zat in 2010-2011 11 maanden in La Paz. Door haar enthousiasme vond ik La Paz nog wel een toffe stad. En zeg nu zelf het is een eer om in de hoofdstad van Bolivia te mogen zitten.

Sinds de 27ste juni weet ik mijn Boliviaanse familie. Ik weet nog niet veel over hun maar elk klein weetje wat interessant is voor jullie zal ik hier de komende dagen, weken en maanden neerschrijven.
Ik zal deze 11 maanden bij de familie Lea Plaza - Carrillo doorbrengen. Juan Lea Plaza wordt mijn gastpapa en Zoila Carrillo wordt mijn gastmama over hun weet ik eigenlijk nog niets.
Dan heb ik 3 zussen en 1 broer, geweldig om in zo een grote familie terecht te komen.
Mijn oudste zus heet Karen en is getrouwd. Ze heeft 3 kinderen: Hanna (7), Sebastián(4) and Samuel(2).
Mijn broer heet Carlos en woont nog alleen.
Paola Andres is 17 jaar oud en heeft er net een jaar in Amerika opzitten en Maria Renée (met haar heb ik al contact gehad) is 16 jaar oud. Ze speelt basketbal en houdt van uitgaan.
Uit haar mailtje kon ik ook afleiden dat ze regelmatig met de familie samen komen wat me fijn lijkt. Het lijkt een familie met een sterke band, geweldig!
Dankzij Laura (het meisje dat vorig jaar in dit gezin zat) en Facebook ben ik te weten gekomen dat ik een Chihuahua als huisdier heb. De mensen die me goed kennen weten wat ik hiervan vind. :D


De familie woont in Irpavi. Irpavi is het rijkere EN warmere gedeelte van La Paz. Voor de rest is Irpavi een rustige buurt. Hieronder de ligging van Irpavi en mijn Boliviaanse thuis.